Blog Köşemi de buldum! Her şey tamam:)

Yolda yürürken-istemsizce kafam yukarıda perdesiz ev ararken- yan yana apartmanlarda 2 tane kiralık ilanı görüyorum. Daha ev tutmama var aslında ama boşluktan ve can sıkıntısından üstündeki numarayı arıyorum. İlk ev 4. kat asansörsüz bir odası karanlık ama sahibinden. Ev sahibinin gözü beni tutuyor fakat kirayı düşürmüyor. İçimden zaten asansörü yoktu deyip diğer eve bakmaya geçiyorum. Bu ev emlakçıdan. Kirası da diğerinden daha fazla. Ama şirin bir ev, hem de beyaz eşyalı. Emlakçının gözü de beni tutuyor ve kirayı kendi kendine tam 300 lira indiriyor. Daha ev tutmak için erken olmasına rağmen ciddi ciddi düşünüyorum ve son anda tutmaktan vazgeçiyorum. Üzerinden 3 koca hafta geçiyor ve ben her oradan geçtiğimde istemsizce yukarı bakıyorum. Ne şanslıyım ki o kiralık ilanı hiç oradan inmiyor. Hemen tekrar arıyorum ve kirada anlaşıyoruz, emlakçı komisyonu da düşürüyor ve ben başlıyorum çalışmalara.

İnternetten bulduğum en ucuz ve güzel eşyaları sırasıyla gidip alıyorum. Yeni çocuğu olanların sürekli çocuktan bahsetmeleri misali ağzımı ne zaman açsam ev konuşuyorum. Başka bir şey düşünemiyorum her şey halledilene kadar. Doğalgazcı ne zaman gelecek, eşyalar ne zaman gelecek. Eyvah gardırobun aynası kırık çıktı. Temizlik malzemesi ne alsam. Hangi internetten alsam. Tam karar verdim kampanya bitmiş. MediaMarkt'ta televizyon kampanyası var. Annemler ne zaman gelecek. Hangi rafa bardakları koysam. Elektrikçi çağırsam da avizeleri yapsa... Bıdı bıdı bıdı gibi kimseye anlamlı gelmeyen, sadece yeni eve çıkanların ilgilendiği konular...

Bir süre sonra yeni eve çıkanlar konuşmaya başladığında diğerleri yavaştan uzaklaşmaya başlıyor.

Ve şimdi.. Her şey bitti-halı hariç.. Televizyon ve internetin bağlanmasıyla evden dünyayla iletişimim de tamam...

Bu yazıyla evde blog yazacağım köşemi de tespit ettim :)

Malum her yerde yazamıyorum,
Sağlıcakla :)